Seni yenemedim Fransa...

Bugün bir şeyler (isim vermeyeyim, hızlıca tüketilip en kısa yoldan kıça giden gıda) yemek için Nice'in eski taraflarına bisikletle giderken çok sıkı bir abla tarafından koşularak geçildim. Sanıyorum ben 16-17 km/s ile sıkı abla da 20-21 km/s ile gidiyordu. Ben ekstra menü farkını öderken kendisi eski Nice'e varmış ve hatta portakal suyu eşliğinde salatasını yemeğe başlamıştır diye tahmin ediyorum.

Yine, yeni, yeniden karanlıkoda

Nice'e taşındıktan sonra ilk defa film yıkadım. Eski Nice tarafında bir tükkan var, karanlıkodaya dair herşeyi satıyor sağolsun. Türkiye'deki eskice ama gayet iş gören bir agrandizör fiyatına sadece film yıkama malzemelerini alabildim ama olsun. Ankara'daki karanlıkodamdan sonra tekrar tuvalette film geliştirmeye başladığım için pek mutlu değilim ama sürdürmek lazım, zira paslanmışım, negatifi spirale yarım saatte sarabildim, yerlere düşürdüm filan, rezillik diz boyu yani. Ama sonuçlar fena değil. İlk fırsatta bir de film tarayıcı almak lazım.

Long live film photography!

Tabula rasa

Eve gelen gidenlerin yazdığı-çizdiği beyaz tahtamdaki herşeyi bana sormadan silen ve yerine "Tabula rasa" yazan bir ev arkadaşım var. Kesin dalga geçiyor ya da altında derin bir mesaj var. Bizde böyle bir nane yok da kadınların eylemlerinde mesaj filan olabiliyor. Ne yapmaya çalıştığını iyice düşünüp ona göre hareket etmem lazım.

Everything is okay

Asimilasyon

İtalyan ev arkadaşım daha bir ayı dolmadan eve pastırma sucuk alıp gelmeye başladı. Bugün de dolapta 1 litrelik Doğanay şalgam suyu ve çiğ köfte gördüm. Soruyorum birinden duymamış etmemiş. Vallahi ben bir şey yapmıyorum kendi alıp geliyor.